ดีค่ะ  นานมากที่ไม่ได้เขียนบล๊อคนี่เรียกว่าทุบไหดองก็ว่าได้ อันนี้ไม่เขียนแต่ออกแนวระบายกันมากกว่า มันอั้นๆในใจมานาน  จริงๆ เพื่อจะขอบคุณหลายๆคนด้วย
 
อนุบาล1 แปนโดนเพื่อนแกล้ง เอาตั๊กแตนมาใส่ใน กกน.แปนร้องไห้ลั่นเพราะเจ็บ(ปกติตั๊กแตนตัวใหญ่หน่อยเอามากำในมือ ดีดมันก็เจ็บแล้ว) ไปฟ้องครูว่าเพื่อนแกล้ง ครูยังมาหัวเราะเยาะอีกบอกเรื่องแค่นี้   แปนเริ่มร้องไห้ไม่อยากไปโรงเรียน วันต่อมากินข้าวที่โรงอาหาร พอครูไม่อยู่แปนออกมานั่งร้องไห้ข้างนอก โดนครูตีจนแขนเป็นรอยมือ ทีนี้หละค่ะร้องไห้หนักจนแม่ต้องพาย้ายโรงเรียน แปนเองก็ยืนยันว่าไม่ไหว  ก็ใครหละจะอยู่
 
 
อนุบาล2 ยังไม่มีอะไร เรื่อยๆ ชอบเกม การ์ตูนญี่ปุ่น
 
ตัดไปที่ประถมความห่วยเริ่มก่อตัวขึ้น ตอนนั้นมีกีฬาสีโรงเรียนแล้วแบบว่าก็มีตามปกติ ทีนี้วันนั้นครูพูดว่า พรุ่งนี้จะมีกีฬาสีใครไม่ได้เป็นนักกีฬาให้แต่งหน้ามาด้วย มาเชียร์ เช้ามาแปนให้ยายแต่งให้พอไปถึงครูบอก
 
เธอจะแต่งมาทำไม เธอไม่ใช่หลีด เธอไม่ใช่กองเชียร์ แต่งมาทำไม (เพื่อนทั้งชั้นหัวเราะแปน ไม่พอ ไล่แปนไปนั่งใต้ต้นไม้อีก แปนล้างหน้าแล้วไปนั่งอยู่คนเดียวจนเลิกเรียน)
 
พอโตมาเรื่อยๆก็เหมือนเดิม มีกิจกรรมอะไรแปนไม่เคยได้ร่วมยิ่งกีฬายิ่งไม่ต้องหวัง แล้วบางวันเพื่อนจะไปขลุกอยู่ห้องพัสดุ ครูเขาจะเอาเกม การ์ตูนมาให้ดู แล้วทำนองว่าครูเขาชอบนักเรียนที่หน้าตาดีๆ  วันคริสมาสเลยแกล้งเป็นซานต้าส่งของให้ทุกคนในชั้น  แต่ แปนกับเพื่อนอีกคนไม่ได้

เข้าใจใช่มะภาษาเด็กอะ เสียใจ เออแต่รู้ตัวนะว่าขี้เหล่ ไม่มีคำใดๆเลย หลังจากนั้นแปนก็เริ่มปลึกตัวออกห่างเพื่อน ไม่สนใจ ไม่อะไรกับใคร นั่งเล่นนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดคนเดียว เป็นมาแบบนี้จนจบ ม.ปลาย รวมถึงเรื่องกีฬาด้วย  ไม่ใช่เล่นไม่ได้แต่เพื่อนไม่ให้เล่นสมัครอะไรไปตัดชื่อทิ้ง อย่างว่าแต่ลองเลยเห็นชื่อก็ลบทิ้งแล้ว 
 
แม้กระทั้งทำอาหารที่ค่ายทหาร ท้ายสุดไอ้คนบอกเก่งก็ทำแล้วกินไม่ได้ มัธยมแปนถนัดอยู่สองสามวิชา ภาษาอังกฤษ  คอม แล้วก็สังคม(อันนี้ไม่เชิงขึ้นๆลงๆ ) แล้วก็ศิลปะที่พอวาดรูปร้องเพลงโอเค
 
 
เป็นมาแบบนั้นตลอดค่ะ เพื่อนกรี๊ดนักร้องไทย แปนไม่กรี๊ด หนีไปอ่านหนังสือคนเดียวบางครั้งเพื่อนถาม เอ้ย ทำไมไม่ทำอะไรตามเพื่อนที่เขาทำๆ จะได้มีเพื่อน ด้วยความที่แปนไม่สน ก็ปลีกวิเวกคนเดียวจนครูอาจารย์และเพื่อนเป็นห่วง
 
 
กลัวเข้าสังคมไม่ได้ ครูก็เตือนเรื่องอยากให้พยายามอะไรต่ออะไรให้มาก (ในเฟรนชิพยังมีอยู่เลยที่ครูเขียนให้)  มอหก งานโรงเรียนเพื่อนจับแต่งตัวแปนร้องไห้ลั่นโรงเรียน จนเพื่อนต้องยอมไม่แต่งก็ไม่แต่ง(ไงหละ) โดนประชดแรงๆเป็นไง  ปัญหาใหญ่ๆที่เพื่อนและครูไม่ชอบคือ
- แปนชอบทำงาน วาดรูป นั่งเล่นดนตรีคนเดียวจนทุกคนบอกเข้าสังคมได้ยากแน่ๆอนาคต
- ไม่ค่อยมีความพยายาม เรื่องเรียนอะไรก็ชิลล์ๆออกแนวขาดเรียนบ่อยแต่ไม่เกเร
- บ้าๆบอๆ ชอบอะไรไม่เหมือนที่คนชอบ(เพื่อนมองนอกกรอบ แต่อาจารย์บางท่านบอกดีแล้ว)
 
เป็นคนถึงมหาลัย แต่แปนก็ไม่โทษใครนะแปนผิดเองด้วย จนแบบมีปัญหาบางอย่างกับอาจารย์ทีแรกพ่อด่า แต่พอเข้าใจบอกออกมาเรียนเองเหอะไม่เป็นไร จนวันนี้แปนเรียนมอเปิดจนปีสี่แล้วค่ะ 
 
จะว่าไปชีวิตแปนมันดราม่านะคือเหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นบางเรื่อง ห่วย ทำอะไรไม่ดี คนไม่พอใจ นารูโตะเงี้ยเป๊ะมาก แล้วคือทุกวันนี้มีเพื่อนดีๆเยอะนะ ทั้งพี่ๆน้องๆแฟนXjapan   Lunasea แล้วก็เจร๊อกอีกหลายๆวง
น้องๆพี่ๆ คอสเพลย์    ทำงานวงการภาษาญี่ปุ่น  ครูสอนดนตรี ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือกัน รวมถึงเพื่อนดีๆจากที่ มน.หลายคน   อีกอย่างXjapan ทำให้แปนรักษาแผลในใจนะไอ้เรื่องคนด่าเรื่องแต่งตัวเอยอะไรเอย
 
 
แปนกล้าจะเป็นตัวของตัวเอง และมีความสุขที่ได้ทำนะ ทั้งแต่งตัวแรงๆบ้าง ทั้งคอสเพลย์บ้าง เพื่อนหลายคนที่เตือนๆกัน ไม่รู้เขาเป็นยังไงบ้างตอนนี้ บางคนมีลูกมีสามี ชีวิตแย่ๆก็มี  อารมณ์แบบเด็กบ้านนอกธรรมดาๆแบบแปน ได้เจออะไรที่มีค่าแบบทุกวันนี้มันคุ้มนะ คุ้มมาก ออกแนวสะใจอดีตด้วยเจอแต่อะไรแย่ๆ ในที่สุดแปนก็ทำมันได้
 
 
 
อยากกล่าวขอบคุณหลายๆคนแต่ก็เกรงว่าจะตกหล่นไป^  ^
 

 
 

ครบรอบ 1 ปี Xjapan Live in Bangkok 2011

posted on 07 Nov 2012 17:41 by nicholightx
เวลา 1 ปีนี้ไวจริงๆนะ กล่าวไปเดี๋ยวจะยาวไม่เข้าเรื่องอีก 55+ เอาเป็นว่าเริ่มเลยละกัน 

-เป็นคอนเสิร์ตแรกในชีวิตของแปน (แปนไม่เคยดูคอนเลยไม่ว่าระดับเล็ก ใหญ่หรืออะไรก็ตาม)
-เป็นครั้งแรกที่นั่งรถไฟ และไปแบบไม่รู้เป้าหมาย 13 ชม.เต็มๆ ซื้อตั๋วเที่ยงคืน รถออกจากพิดโลกตี 3 ถึงกรุงเทพ 3 โมงเย็น(แอบเลทเป็นครึ่ง) เพราะน้ำท่วมระยะทางเข้ากรุงเทพ รถไฟจึงต้องอ้อมทางก็ไม่ดี
 
ีตี 3 รถออกและ
 
 
 
กำลังจะเช้า ... ฮาๆเดะเนะกับโยชิสบายกันเจงๆ นอนดูตะวัน -3 - อิอิ
 
 
 
อันนี้ ตี 5 กว่าๆชอบบรรยากาศมากเลย(รถไฟวิ่งช้าจัดจนถ่ายได้ )5555+
เดะเนะ - เมื่อไหร่จะถึงอ่าพี่แปน ..
โยชิ  -  จริงด้วยๆ ที่ไหนอ่า> <
 

-เป็นครั้งแรกที่พ่อยอมรับเรื่องดนตรี พ่อไม่เคยชอบเพลงสากลหรือเพลงต่างประเทศแต่นั่งรอแปนกับแม่ตั้งแต่ 5 ทุ่มถึงตี 1 ทั้งๆที่อ.ที่แปนอยู่กับอ.เมือง ห่างกัน16กิโล-เป็นครั้งแรกที่ได้ดูคอนหน้าเวที
-เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ากลางคืนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด (กลับจากมีตเที่ยงคืนกว่าๆ ป๋ากลับ แล้วก็กลับกับพี่ๆน้องๆ)
-เพลงเดือนเพ็ญเป็นเพลงแรกที่แปนเล่นคีย์บอร์ดได้แบบจบ  และยังจำโน๊ตตัวเลขได้ขึ้นใจจนวันนี้
เรื่องทั้งหมดเล่าไปแล้วตามPart ของปีที่แล้ว  http://nicholightx.exteen.com/20111118/concert-xjapan-live-in-bangkok-2011-meet-greet-1  อันนี้เวอร์ชั่นซึ้ง  //// เอาเป็นว่าเล่าบรรยากาศทั้งหมดละกันออกแนวฮานะ คาวาอี้ก็แล้วกันนะ  . (ซึ่งๆเขียนไปแล้ว ) ฮาๆ

หลังจากคุณชายโยบรรเลงกลองและกีตาร์ แปนที่กะว่าจะมองป๋าให้หนำใจท้ายที่สุดไม่ได้มอง - - เพราะมือกีตาร์อยู่ตรงหน้า พี่โซ่นั่นเอง  55+ ตอนเล่น Jade แปนก็จ้อง  จ้อง และ จ้อง!! (เล่นยังไงวะๆคิดในใจ) และจ้องหน้าพี่โซ่ สลับกับจ้องมือ555+คิดอีกว่าพี่โซ่มองหนูหน่อยน้าๆ..พลีสสสสสสส มองหนูหน่อย .. ท้ายที่สุดก็มองค่ะ ยิ้มหล่อให้อีก


//// กรี๊ด...แปนยืนโดดเหยงๆ 555+ แปนเขินทำไรไม่ถูกเลยบอก แม่ๆ .. พี่โซ่เขายิ้มให้แม่อะ . แม่บอก เขายิ้มให้แกนั่นแหละเห็นอยู่ 555+มีช่วงนึงที่พี่ฮีทคุงและลุงแมวเปลี่ยนที่ยืน และพี่โซ่ไปยืนโซนซ้าย ลุงแมวกับพี่ฮีทคุงมานั่งเล่นกีตาร์อยู่ตรงหน้า และสิ่งที่แปนทำก็คือ จ้อง (อีกแล้ว) จ้อง จ้อง แปนก็ไม่สนใจ จ้องว่าเขาเล่นแต่ละเพลงยังไง555+แม่บอกลุงแมวมองหน้าแปนแล้วทำท่าแบบโทษนะคะ (อะไรของไอ้เด็กนี่ว๊าเนี่ย มองมืออยู่ได้)55+พอแปนหันไปมองหน้าลุงแมว ลุงแกก็มองเพดานขึ้นไปข้างบน แต่พี่ฮีทนี่สิ 
ยิ้มมุมปากอยู่แบบนั้น .. จนแปนบอกตรงๆ (หนูหลงมือเบสค่ะ) 555+ยิ้มมาไกลตั้งแต่สนามบินและ มีช่วงนึงที่ป๋าโทชิเดินไปเดินมา จำเพลงไม่ได้ซะงั้นเบลอ .. ป๋าโทชิเดินมาๆๆแม่บอก มาแล้วๆ แปนก็คิดจะพูดทำไมเนี่ย 55+
ป๋าแกก็ยิ้มให้ แล้วก็เอาน้ำที่เกือบจะเต็มขวดเทใส่หน้าแม่แปน - -..และเอาที่เหลือเทใส่ปากแปนแบบพอดีเป๊ะ ย้ำ พอดี (จนเสียงน้ำดัง จออกกกก) ว๊าก..ปากหนูมิใช่อ่างล้างหน้านะ(จะบอกส้วมก็ใช่ที่)55+ สนุกมากๆ ผสมกับตื่นเต้นแปนยืนหายใจไม่ออกตลอดคอน (มันจุกๆที่คอยังไงก็ไม่รู้ ร้องไห้ก็ไม่ร้องแต่จุก)
 
 
 
 
เย้ๆ บัตร> <
 
เป็นอะไรที่ฟินมาก มากจริงๆจนทุกวันนี้ก็ยังรู้สึก แต่ในคอนคนที่ไม่ได้มองอะไรเป็นพิเศษคือป๋าโย จะมองกวาดสายตาไปเรื่อยๆ เอาและ มีตบ้าง .. จากที่เล่าไปแล้วจริงๆก่อนหน้านั้นแปนบนป๋าเดะไว้ค่ะ สาเกสองขวด แต่ท้ายที่สุดไม่ได้ซื้อซักทีจนวันนี้ - -''ให้อย่างอื่นกับทำกับข้าวแต่สิ่งที่ขอไว้ยังไม่ได้ทำ  ครั้งแรกไม่ได้ตอนที่ชิงโชคเลขหลังบัตร มาได้ของโออิชิ
 http://www.oishidrink.com/newsevents.php?con_id=51    ลิ้งค์ข่าวเรื่องมีตจากโออิชิ 

http://www.thairath.co.th/content/newspaper/218382    ลิ้งค์ข่าวคอน+ รูปมีตอะจึ๋งนึง 

อันนี้ลงไทยรัฐ  (แอบสะดุ้งกับหัวข้อข่าว  ใครไม่รู้จักวงนี้นี่ เงิม ...) ^^''
 
 
 
 
 
จากที่เล่าๆไปนั้น เวลาเร็วมากค่ะ แต่ช่วงเวลานั้นจำได้สนิท ก่อนที่แปนจะเข้าไปป๋าแต่ละคนเริ่มทำท่ามองแปลกๆ โดยเฉพาะพี่ฮีทคุงที่สะกิดลุงพาตะพอแปนเดินเข้าไป(ทีแรกป๋าโยกับพี่ฮีทคุงยืนติดกัน แต่พี่ฮีทคุงก้าวไปข้างๆแล้วก็บอก)โดโซะ -/////- (หมายถึง เชิญครับ) ประมาณนั้น

ไอ้ตอนยืนนี่สิ อารมณ์ประมาณ (ฉันตายแล้ว  นี่มันฝัน หรือว่าอะไร มันเป็นความจริงเหรอ)พร่ำเพ้อกับตัวเอง แต่มีเวลาได้ยืนซักแปปนึงไม่ได้เข้าไปแล้วออก ขณะที่ยืนเพ้อได้กลิ่นบางอย่าง คิดในใจตัวเอง (กลิ่นอะไรวะ) ก็ยังไม่สนใจ ซักพักเอะ กลิ่นไรวะ (คิดครั้งที่สอง รู้แล้วว่ากลิ่นเมคอัพ )เหล่ตาไปนิด (เย้ย...!!)

ป๋าโยเหล่ตามามอง เอียงหน้ามานิดๆ ถือว่าค่อนข้างใกล้อารมณ์ในตอนนั้นเห็นตาเล็กๆใต้แว่นกันแดด อร๊าก...@@@$@@$@$@@$@$@$@$@@$ บุ๋งๆๆๆๆ -///////-อร๊ากๆๆๆ า สตั้นไป 3 วิและแปนก็หน้าแดงเถือก 555+ พี่ฮีทคุงที่เอียงตัวมานิดๆ .. แดงเถือกอีกรอบตอนนั้นสายตาบอกทีมงานว่าให้หนูออกเห๊อะ... ลมจะใส่ ลมจะใส่ 

พี่ทีมงานคนนึงในโออิชิบอก น่ารักมากๆ แปนก็งง น่ารักไรแว๊ - -''พี่อีกคนเข้าไปถ่าย พักนึงผู้บริหารโออิชิก็ถ่าย ซักพักบอกขอรูปรวมรูปนึงครับ ..แล้วก็ให้ถ่าย แปนไม่สนใจวิ่งไปนั่งคนแรกตามรูป555+ อยากอยู่ใกล้ป๋าไม่ได้เพราะแถวจะไม่สวย .. นั่งๆอยู่

เหมือนมีคนมอง - -''และ และมีใครจับหูหมี (อย่าผวนนะ).. จับตั้งสองครั้ง เหมือนเอามือมาจิ้มๆ จิ้มๆ..(แปนรู้และว่าใคร) 55+ อย่างเขินเลย ทำไรไม่ถูกเลยทีนี้ //เหมือนป๋าโยจะชอบอ่า เพราะแบบนิ๊ม นิ่ม
ใจแปนอยากใส่ถุงของให้นะแต่มันสกปรก T^ Tคือไปขุดมาจากถุงของเล่นในห้อง ดำมาก - -ไม่ได้ซัก55+พอลุกเสร็จก็หันไปบอก Domo Arigatougozaimasu ~~~ป๋าแต่ละคนโค้งรับพร้อมกัน แล้วก็ออกกันมา  ออกมาเจอพี่นุ้ย พี่หมวย แม่ เพื่อนพี่หมวย ที่รออยู่ก่อนนั้น  พี่หมวยยิ้มรับแล้วบอก เป็นไงๆ (รู้แล้วแหละว่าแปนละลาย)555+ คืนนั้นคิดว่าจะนอนไม่หลับ หลับเป็นตายเลย สภาพหลังคอน  เน่า ... ถุงน่องตาข่ายขาด ส้นรองเท้าหัก  เสื้อขาด(โดดขนาดไหนไม่รู้หละ)555+

เป็นคอนที่มีทุกอารมณ์จริงๆ ดีใจด้วยที่ป๋าเล่นเพลงFur Elise เพลงของนักดนตรีคลาสสิคคนโปรด ท่านบีโธเฟ่น>< จะเป็นความฟินที่ฟินไปจนตาย
 
----------------------+++++++++++++++++++----------------------------------------------
งานนี้ต้องขอบคุณXfreak หลายๆคน เป็นความรู้สึกที่ ..เอาความจริงก็คือแปนอยู่มาหลายกลุ่ม แต่ไม่เคยรู้สึกดี
และเหมือนพี่น้องกันเท่ากลุ่มนี้ 
 
และจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก สมาชิกวงXjapan ป๋าๆทุกคนทำให้พวกเรามีวันแห่งความทรงจำที่ดีแบบนี้ 
เป็นการต่อยอดแรงบันดาลใจ และอะไรหลายๆอย่างให้พวกเรา^ ^ ตัวแปนเองจะนำความรู้สึกมาเป็นพลัง
ทำความฝันนั้นๆให้สำเร็จ .. หนูสัญญา..
 

edit @ 7 Nov 2012 18:19:35 by NicholightX