X JAPAN UnLiMiTed INSpriration..

เรื่องของเรื่อง แปนคนที่ไม่มีโชคสุดๆไม่ว่าจะทำอะไร สมัยประถมจับของขวัญ ไม่ได้ของซะงั้น(เบอร์ที่จับไม่มีของ) - -แล้วดันไม่ให้จับใหม่ พอมามัธยม อาจารย์ซื้อของมาวางๆ จับชื่อได้นักเรียนคนไหนก็เอาไป (แปนก็อดตามระเบียบ)
พอฝึกงาน ได้รางวัลกันราคาเจ๋งๆทั้งนั้น แปนก็อดอีกตามเคย - -''ยอมรับค่ะว่าแอบร้องไห้ ว่าทำไมเราไม่มีโชคกับเขาบ้างเนี่ย
วันนั้น 6 โมงเย็น แปนก็คุยกับแม่ว่า .. แม่ จะกินไอ้ติมอะ .. ซักพักแม่ก็บอกว่า ไปบ้านก่อนเดี๋ยวพ่อมาค่อยเอาตังค์ค่าขนม แปนก็นั่งเล่นๆคอมไปจน ชม. นึง ทีนี้ แม่ก็บอกว่าอีกซักพักจะออกไปซื้อไอ้ติมให้(ทุ่ม 20 ) แปนบอก ไปด้วยๆ  แม่ก็บอกว่าไม่ต้องไป รออยู่นี่แหละ  นั่งเล่นเฟสไปซักพักก็เจอข่าวหน้าวอลล์น้องคนนึง ก็เลยอึ้งๆอยู่พักนึงว่า เฮ้ย จริงดิ.. แล้วก็รีบวิ่งไปที่ถุงเก็บกระป๋องหลังบ้าน ไม่เจอ ยังไงก็ไม่เจอ พอแม่มาพร้อมกับถ้วยไอ้ติมแปนบอกว่า

 

แม่ .... มีกระป๋องชาคูลล์ซ่าส์ไหม ด่วนเลยแม่  .. แม่บอก ไม่มี 30 กว่ากระป๋องขายไปจะหมดแล้ว เข่าแปนแทบทรุด ลงไปร้องไห้ ..แล้วแม่ก็ไปลองค้นๆให้ เจอ 6 กระป๋อง แล้วก็บอกว่าเหลืออยู่แค่นี้ ..แปนรีบคว้ากล้อง แล้วรีบถ่าย รีบส่ง มือสั่นมาก ถ่านกล้องก็ดันจะหมดติดๆดับๆ ขณะนั้นแปนทำอะไรไม่ถูก
แม่เอง ก็ขี่จักรยานออกไปหามาให้เพิ่ม แบบไม่คิดชีวิต (ไปตอนแปนส่งไปแล้ว )

 

แล้วแปนก็ได้ส่งไปตอน 19.36 น. แล้วก็คิดว่า จะติดกับเขาไหม  TT หลังจากนั้นไอ้ติมก็ละลายหมดถ้วยไปแล้วเพราะแปนกินไม่ลงจริงๆ .. ก็มานั่งคุยกับพี่ๆเพื่อนๆ น้องๆถึงเรื่องนี้กัน 
พอเวลาผ่านไป  ถึงวันซื้อตั๋วซึ่งวันนั้นคือวันประกาศผล 6 พ.ย. แปนเข้าไปในเมืองเพื่อจองตั๋วรถทัวส์ แต่โชคร้ายตั๋วรถเต็มทุกเที่ยว  แปนเลยคุยกับแม่ว่าจะเอาไง แต่แม่ก็บอก กี่โมงก็ไปเหอะ (มันเหลือตอนบ่ายสองของวันที่ 7 ) แปนบอกไม่ไหวหรอก ยังไงต้องไปถึงกรุงเทพวันที่ 7 ถึงก่อนบ่ายด้วย  เลยตัดสินใจ ไปนั่งรถไปเหอะ ไม่เคยนั่งก็ต้องลอง 

 

ค่ารถ คนละ 700 กว่าบาท  - - และวันนั้นแปนก็ไปซื้อของที่จะเอาไปกรุงเทพ  เป็นของสำคัญ แปนแบกถุงนั้นขึ้นรถเมล์แบกคนเดียว มีเด็กจะช่วยถือแปนก็ไม่ยอม แม่จะช่วยหิ้วก็ไม่เอา ไม่รู้ทำไม แปนถึงตั้งใจถือเอง แล้ววันนั้นแปนก็ใจเสียตลอดนึกว่าทีมงานจะติดต่อมาทางโทรศัพท์ตอน 6 โมง แต่ก็ไม่ ไม่มีแม้แต่เสียงโทรศัพท์ แปนเลยตัดใจ  (ถุงที่ว่าคือของสำคัญที่ป๋าเอาไปด้วยแล้ว ) : D ดีใจ ที่ของจากพิดโลกอยู่ในมือป๋า ของที่อุตส่าห์กอดแบบไม่รู้จักเหนื่อย ป๋าเอาไปแล้ว T T

แปนแอบร้องไห้นิดๆ  แล้วก็มานั่งเล่นคอมเหมือนเก่า และลองเปิดไปเพจโออิชิ ..ถึงกับงง   ชื่อแปนอยู่คนแรกของ 6  คนทั้งหมด  แปนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขยี้ตาแล้วก็มองอีกที ใช่จริงๆด้วย ในนั้น มีชื่อแปนจริงๆ .. แปนถึงกับจุกท้องแล้วก็ร้องไห้

 

แปนไม่ได้ฝันไปจริงๆใช่ไหม ... ก่อนหน้านั้น ตั้งแต่ที่ส่งเลขหลังบัตร แปนภาวนาต่อป๋าเดะว่า แปนอยากจะมีโอกาสซักครั้งในชีวิต ที่แปนได้เจอป๋าๆ  แปนรู้ว่า อาจจะไม่ได้พูดอะไรกับป๋าเลยก็ได้ แต่แปนอยากจะ ขอบคุณป๋า .. สำหรับการเป็นแรงบันดาลใจแปนอยากบอกคำๆนี้กับป๋า ถึงแปนจะชอบเอ็กซ์มาได้ไม่กี่ปี แต่สำหรับเอ็กซ์ เป็นวงที่สำคัญสำหรับชีวิตแปนมาก 
แปนแรงบันดาลใจ ที่มีตัวตน มีลมหายใจจริงๆ  แปนนั่งร้องไห้อยู่พักนึง ..น้ำตาไหลไม่หยุด จนในที่สุดพ่อก็มาบ้าน..พ่อที่ด่าตลอดเรื่องเอ็กซ์ ว่าวงอะไรแต่งตัวบ้าๆบอๆ  ผู้ชายอะไรใส่ชุดยังกับผู้หญิงแต่งหน้าอีก กลับบอกว่า  

เป็นไงที่ส่งไปเมื่อวานได้ไหม  แปนนั่งน้ำตาไหลไม่หยุดต่อหน้าพ่อ ยิ้มไปร้องไห้ไป.. คืนวันที่ 6 แปนนอนไม่หลับ พ่อไปส่งที่สถานีรถไฟ แปนและแม่ติดกันอยู่ที่สถานีตั้งแต่เที่ยงคืนจนถึงตี 2 ครึ่ง(รถมาช้า ) นายตรวจมาแซวว่า คอนมีตอนน้ำท่วมเนี่ยนะ ..แล้วนั่งไปจริงๆเหรอสุดยอดเลย ..

12 ชม. บนรถไฟ ครั้งแรกในชีวิตที่นั่งรถนานขนาดนั้น แต่แปนไม่เหนื่อยซักนิด...
หลังจากเลิกคอน แปนได้เมสเสจจากพี่ทีมงาน ว่าให้ไปเจอกันที่บูธชาคูลล์ซ่าส์ ซักพักก็ถ่ายรูปกัน  แล้วพี่ทีมงานก็เดินพาเข้าไป..มีกลุ่มนึงก่อนหน้ารออยู่แล้ว (กลุ่มที่ได้กับ BEC ส่งเลขหลักบัตร ) พอเข้าไปก็ให้นั่งรอที่เก้าอี้ ตกลงกันเรื่อง ของที่ให้ต้องฝากทีมงาน และถ้าจะเอาลายเซนต์ ก็ไม่ได้ถ่ายรูป เพราะใช้เวลา ทุกคนเลยตัดสินใจที่จะถ่ายรูปแทน..
รอซักพัก มีญี่ปุ่นเดินนำหน้ามา (น่าจะเป็นทีมงานของทางออฟฟิเชี่ยล ..) แล้วป๋าทั้ง 5 คนก็เดินตามมามีน้องบอก กรี๊ดได้ไหมแปนก็บอก จุจุจุ อดไว้ๆไม่ดีๆอย่ากรี๊ดนะๆ.. ก็ได้แต่กระโดดด้วยความดีใจ .. ไม่กี่วิ ทีมงานก็บอกให้เข้าไปไวๆ แล้วก็จะถ่ายรูปทีละคนๆแปนก็ยืนรอ   พี่ฮีทคุงกับป๋าโย ก้าวเท้าไปข้างๆคนละก้าว ให้ที่สำหรับแฟนๆเข้าไปถ่าย ขณะที่ดูทุกคนถ่าย แปนแทบช๊อคไปแล้ว

 

พอถึงคิวแปน แปนไม่มองหน้าป๋าๆเลย มองแต่รองเท้า  - - วิ่งเข้าไปแล้วหันหลังมา แปปนึงเห็นป๋าๆทำท่าX แปนเลยทำตามตอนยืนอยู่ เห็นป๋าโยเหล่มา ใจแปนเต้นตุบๆๆๆ(อย่าเป็นลมนะ อย่าๆ) ใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ  แน่นอนหละป๋าตัวหอมมากๆและแอบเอียงคอมานิดๆเป็นระยะ (ป๋าทำอะไรเนี่ยหนูจะเป็นลมตายอยู่แล้ว) พอทีมงานบอก โอเค.. แปนก็รีบวิ่งออกไปแล้วพี่ๆ ก็เข้ามาบอก น่ารักมาก... ไม่รู้หมายถึงอะไร  --'' รออีกซักพัก เพื่อถ่ายรูปรวมกับทางผู้บริหารของชาคูลล์ซ่าส์แล้วก็ป๋าๆอีกรอบ..
พอถ่ายเสร็จ แปนหันหลังไปโค้งให้ป๋าๆ .. ทุกคนโค้งรับพร้อมกัน แปนหลุดพูดไป ... Arigatou gozaimasu..แบบเบาๆ 55+ แล้วทีมงานก็เปิดประตูออกให้ ก็ออกมาพร้อมๆกับผู้บริหารชาคูลล์ซ่าส์ พี่เขาก็บอก ยินดีด้วยนะๆ..ทีมงานก็บอกสั้นไปหน่อยนะเวลา เขาจะรีบไป(หมายถึงพวกป๋าๆ )แต่ก็ดีนะมีโอกาสได้เจอ..

 

แปนก็มาหาแม่ กับพี่ๆ ที่รอกันอยุ่ แล้วก็กลับด้วยกัน .. รอบายบีป๋าตอนนั่งรถออก แล้วรถก็ ฟิ้วววว ผ่านไปอย่างไว แม่แซวบอก เอาแล้วไงจะนอนหลับไหมเนี่ย .. แต่แปนก็หลับเป็นตาย สงสัยเพราะเหนื่อย ..คอนครั้งนี้เป็นครั้งแรก ในชีวิตแปน แล้วก็เป็นคอนของวงที่แปนรักมากที่สุด.. ต้องขอขอบคุณ 

 

ป๋าโย .. ขอบคุณนะคะ ที่เอ็นดูหนู(ทั้งที่รู้ว่าหนูเขินแทบตาย จนไม่กล้ามองหน้า ก็ยังเอียงคอมามอง) -/////-

ป๋าโทชิ .. ขอบคุณสำหรับน้ำบนเวทีที่เทลงมา เข้าปากหนูเต็มๆ ดัง จอกกกกก555+

พี่ฮีทคุง ..สำหรับรอยยิ้มเท่ห์ๆค่ะ (เท่ห์ว๊ากกก)

ลุงพาตะ  ...รอยยิ้มเขินเล็กๆบนเวที หนูต้องขอโทษที่ตั้งใจดูลุงเล่นกีตาร์เกินไปตอนปั่นริทึ่ม 55+

พี่โซ่ .. ขอบคุณสำหรับรอยยิ้มเท่ห์ๆ และสายตาที่มองหนู ลงมาจากบนเวทีนะคะ (หลงกันเลยทีเดียว)ป๋าเดะ..

 

ขอบคุณที่ทำให้ฝันของหนูเป็นจริงนะคะ หนูจะพยายามทำฝันของหนู และ ทำให้คนอื่นสนุกและมีความสุข กับดนตรีที่หนูเล่นเหมือนที่บอกป๋าเดะให้ได้ ลุงไทจิ ... หนูได้ยินเสียงเบสของลุง ตลอดเวลา ที่ป๋าๆเล่นบนเวที .. 

พี่ๆ น้องๆ สาวกเอ็กซ์ สำหรับมิตรภาพน่ารักๆ ความอบอุ่นตลอดมาตั้งแต่ก่อนหน้า จนถึงวันคอน .. มิตรภาพที่ทั้งขีวิตแปนไม่เคยเจอแปนได้เจอแล้ว ^______^
สปอนเซอร์ สำหรับคอนดีๆในครั้งนี้ และโอกาสให้แฟนๆได้ร่วมสนุกค่ะ 

3 ปี ที่มือน้อยๆ ได้เคลื่อนไหวดังใจ ขับเคลื่อนตามเสียงของหัวใจและไออุ่น ..

เวลา แม้จะนานแสนนาน มิอาจพรากสิ่งที่เรียกว่า ''ความรัก ''

 

 

ท้องฟ้าสดใส ใบไม้ที่เคลื่อนไหวตามสายลมที่พัดผ่าน เสียงนกเจื้อยแจ้วประสานร่วมกันเป็นบทเพลง 

ไอเย็นๆของอากาศที่เริ่มเปลี่ยนแปลง แสงตะวันที่ทอแสง สาดส่อง .. ชีวิตคงดำเนินไปดั่งเช่นทุกวัน 

 

 

นานเท่าไหร่แล้วนะ ที่รอยยิ้มที่สดใส เสียงดนตรีที่สนุกสนานและประสานไปได้กับเสียงเต้นของหัวใจ 

เลือนหายไปพร้อมกับ ''กาลเวลา''

 

 

บังคับการหายใจตัวเอง ให้ค่อยๆเบาลง และหวนระลึกถึง .. ภาพแห่งวันวาน ..

เวลาช่างยาวนาน .. ที่รอบางสิ่ง และวันหนึ่ง ใครกันนะ.. ใครกันที่โอบกอด   ใครกัน ที่ยิ้มให้ด้วยสีหน้าอบอุ่น 

 

 

 ''ไอ้ตัวเล็ก ร้องไห้ทำไม .. ไม่เอานะ อยากจะเล่นก็ต้องเล่นให้ได้ รู้ไหม  ^^ มาๆจะสอนนะ จับแบบนี้ แล้วก็จับแบบนี้ ''

กีตาร์สีเหลือง ลายหัวใจ กับผู้ชายท่าทางใจดี ใส่เสื้อสีเขียวเข้มกำมะหยี่ ผสมกับสีดำๆ เงาๆ ยิ้มให้เราพร้อมกับปลอบ ''

 

 

ยังคงตราตรึงในหัวใจ เมื่อจับกีตาร์ ..

 

 

ก่อนที่จะมีคอนเสิร์ต คิดในใจเสมอว่า ..  ถ้าหากเป็นไปได้ ขอให้มีโอกาสได้พบกับคนที่เป็นแรงบันดาลใจเสมอ.. 

แรงบันดาลใจทั้งเรื่องดนตรี การไม่ท้อต่อโชคชะตาและอุปสรรค แล้วทุกอย่างกลายเป็นความจริง 

 

 

วันที่ได้อยู่ใกล้ๆกับทุกคน ที่เป็นแรงบันดาลใจทางดนตรี และพลังใจ ..วันนั้น แปนรู้สึกว่า ป๋าเดะไม่ได้ไปไหน แต่ยังอยู่ตรงนั้น

อยู่พร้อมกับป๋าๆทุกคน 

 

 

แม้แปนจะไม่ได้ทำงานเกี่ยวกับดนตรี แม้ จะไม่ได้เป็นนักดนตรี .. แต่สิ่งที่ยังไม่เลือนหายไปตามกาลเวลาก็คือ ..

ความตั้งใจ ที่จะทำสิ่งที่ตัวเองรัก และ อยากถ่ายทอด ''ความสุข ''ให้ทุกคน .. โดยเฉพาะเรื่องดนตรี ..

 

 

ถึงแม้ .. ข้างๆจะเหมือนดังในฝันหรือไม่ก็ตาม แต่ก็ยังเชื่อเสมอว่า .. ยามที่ก้อนเมฆน้อยล่องลอยไป..

นกน้อยบินไปมาดั่งใจฝัน .. หรือในท้องนภาที่เต็มไปด้วยดาวน้อยใหญ่ระยิบระยับ ยังมีใครคนหนึ่ง เฝ้ามองด้วยสายตาที่อบอุ่น 

 

 

เสมอ .. และจะไม่หายไป ตลอดกาล ..

 

 

''ชีวิต เปรียบเหมือนดั่งกับสีทุกๆสี  บางครั้ง สีดำสนิทเข้ามาบดบังหัวใจและความฝัน  แต่ในความมืดนั้น ทำให้เห็นสิ่งที่เป็นแสง เจิดจรัสด้วยสีสันสด

สดใส ส่องสว่างท่ามกลางความมืดมิด ''

 

 

'' ความฝันความปรารถ ล้วนจะสำเร็จไม่ได้ หากตัวเราเอง ท้อ และไม่เผชิญหน้า .. แต่เมื่อได้สิ่งที่เป็นแรงใจ..ทุกอย่าง

หลอมหลวมกัน  สิ่งที่คาดหวังล้วนเป็น ความจริงได้หากตั้งใจก้าวไปเรื่อยๆไม่หยุดพัก''

 

 

''บทเพลง รักษาได้ทุกอย่าง แม้กระทั้ง ''ความเจ็บปวด '' แม้ไม่อาจจะเยียวยาจนถึงขั้นหายดีก็ตาม แต่ ..อย่างน้อยๆ

ก็ทำให้แผล ค่อยๆหาย และตั้งใจจะหาสิ่งต่างๆมาบรรเทาความเจ็บปวด ด้วยสองมือที่มี สร้างขึ้นมาด้วยตัวเองให้ได้''

 

 

''แม้ว่าทุกสิ่ง ตัวเราเองเท่านั้น ที่จะช่วยให้เราอยู่รอด ..แต่ความจริง ชีวิตล้วนมีหลายๆสิ่งเข้ามาเติมเต็ม.. นั่นก็คือ

เพื่อน และมิตรภาพ  และ คนรอบข้าง .. ใน 1 ชีวิต หากทำอะไรที่ทำให้คนอื่นๆนอกจากตัวเรามีความสุขแล้ว นั้นคือสิ่ง

ที่ทำให้มีความสุข มากกว่าสิ่งใด ''

 

 

ป๋าเดะ ล้วนให้สิ่งเหล่านี้ อาจจะไม่ใช่คำพูด หรืออะไรก็ตาม .. แต่ตลอดระยะเวลาที่ผ่าน แม้จะน้อยนิด ไม่กี่ปี ..

แต่ทุกๆสิ่งที่เกินครึ่งชีวิตที่ผ่านมา  เป็นจริงขึ้นมาได้ เพราะคนชื่อ ฮิเดะ ..

 

 

สัญญาว่า ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานซักเท่าไหร่ก็ตาม แปนจะตั้งใจทำความฝันของตัวเอง จะทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ 

เพราะความสุขส่วนหนึ่งของชีวิตแปนคือ การเห็นผู้คนรอบข้าง มีรอยยิ้ม และความสุข 

 

 

เหมือนกับที่ ป๋าเดะให้ความสุขกับพวกเราเสมอมา และ ตลอดไป..