ดีค่ะ  นานมากที่ไม่ได้เขียนบล๊อคนี่เรียกว่าทุบไหดองก็ว่าได้ อันนี้ไม่เขียนแต่ออกแนวระบายกันมากกว่า มันอั้นๆในใจมานาน  จริงๆ เพื่อจะขอบคุณหลายๆคนด้วย
 
อนุบาล1 แปนโดนเพื่อนแกล้ง เอาตั๊กแตนมาใส่ใน กกน.แปนร้องไห้ลั่นเพราะเจ็บ(ปกติตั๊กแตนตัวใหญ่หน่อยเอามากำในมือ ดีดมันก็เจ็บแล้ว) ไปฟ้องครูว่าเพื่อนแกล้ง ครูยังมาหัวเราะเยาะอีกบอกเรื่องแค่นี้   แปนเริ่มร้องไห้ไม่อยากไปโรงเรียน วันต่อมากินข้าวที่โรงอาหาร พอครูไม่อยู่แปนออกมานั่งร้องไห้ข้างนอก โดนครูตีจนแขนเป็นรอยมือ ทีนี้หละค่ะร้องไห้หนักจนแม่ต้องพาย้ายโรงเรียน แปนเองก็ยืนยันว่าไม่ไหว  ก็ใครหละจะอยู่
 
 
อนุบาล2 ยังไม่มีอะไร เรื่อยๆ ชอบเกม การ์ตูนญี่ปุ่น
 
ตัดไปที่ประถมความห่วยเริ่มก่อตัวขึ้น ตอนนั้นมีกีฬาสีโรงเรียนแล้วแบบว่าก็มีตามปกติ ทีนี้วันนั้นครูพูดว่า พรุ่งนี้จะมีกีฬาสีใครไม่ได้เป็นนักกีฬาให้แต่งหน้ามาด้วย มาเชียร์ เช้ามาแปนให้ยายแต่งให้พอไปถึงครูบอก
 
เธอจะแต่งมาทำไม เธอไม่ใช่หลีด เธอไม่ใช่กองเชียร์ แต่งมาทำไม (เพื่อนทั้งชั้นหัวเราะแปน ไม่พอ ไล่แปนไปนั่งใต้ต้นไม้อีก แปนล้างหน้าแล้วไปนั่งอยู่คนเดียวจนเลิกเรียน)
 
พอโตมาเรื่อยๆก็เหมือนเดิม มีกิจกรรมอะไรแปนไม่เคยได้ร่วมยิ่งกีฬายิ่งไม่ต้องหวัง แล้วบางวันเพื่อนจะไปขลุกอยู่ห้องพัสดุ ครูเขาจะเอาเกม การ์ตูนมาให้ดู แล้วทำนองว่าครูเขาชอบนักเรียนที่หน้าตาดีๆ  วันคริสมาสเลยแกล้งเป็นซานต้าส่งของให้ทุกคนในชั้น  แต่ แปนกับเพื่อนอีกคนไม่ได้

เข้าใจใช่มะภาษาเด็กอะ เสียใจ เออแต่รู้ตัวนะว่าขี้เหล่ ไม่มีคำใดๆเลย หลังจากนั้นแปนก็เริ่มปลึกตัวออกห่างเพื่อน ไม่สนใจ ไม่อะไรกับใคร นั่งเล่นนั่งอ่านหนังสือในห้องสมุดคนเดียว เป็นมาแบบนี้จนจบ ม.ปลาย รวมถึงเรื่องกีฬาด้วย  ไม่ใช่เล่นไม่ได้แต่เพื่อนไม่ให้เล่นสมัครอะไรไปตัดชื่อทิ้ง อย่างว่าแต่ลองเลยเห็นชื่อก็ลบทิ้งแล้ว 
 
แม้กระทั้งทำอาหารที่ค่ายทหาร ท้ายสุดไอ้คนบอกเก่งก็ทำแล้วกินไม่ได้ มัธยมแปนถนัดอยู่สองสามวิชา ภาษาอังกฤษ  คอม แล้วก็สังคม(อันนี้ไม่เชิงขึ้นๆลงๆ ) แล้วก็ศิลปะที่พอวาดรูปร้องเพลงโอเค
 
 
เป็นมาแบบนั้นตลอดค่ะ เพื่อนกรี๊ดนักร้องไทย แปนไม่กรี๊ด หนีไปอ่านหนังสือคนเดียวบางครั้งเพื่อนถาม เอ้ย ทำไมไม่ทำอะไรตามเพื่อนที่เขาทำๆ จะได้มีเพื่อน ด้วยความที่แปนไม่สน ก็ปลีกวิเวกคนเดียวจนครูอาจารย์และเพื่อนเป็นห่วง
 
 
กลัวเข้าสังคมไม่ได้ ครูก็เตือนเรื่องอยากให้พยายามอะไรต่ออะไรให้มาก (ในเฟรนชิพยังมีอยู่เลยที่ครูเขียนให้)  มอหก งานโรงเรียนเพื่อนจับแต่งตัวแปนร้องไห้ลั่นโรงเรียน จนเพื่อนต้องยอมไม่แต่งก็ไม่แต่ง(ไงหละ) โดนประชดแรงๆเป็นไง  ปัญหาใหญ่ๆที่เพื่อนและครูไม่ชอบคือ
- แปนชอบทำงาน วาดรูป นั่งเล่นดนตรีคนเดียวจนทุกคนบอกเข้าสังคมได้ยากแน่ๆอนาคต
- ไม่ค่อยมีความพยายาม เรื่องเรียนอะไรก็ชิลล์ๆออกแนวขาดเรียนบ่อยแต่ไม่เกเร
- บ้าๆบอๆ ชอบอะไรไม่เหมือนที่คนชอบ(เพื่อนมองนอกกรอบ แต่อาจารย์บางท่านบอกดีแล้ว)
 
เป็นคนถึงมหาลัย แต่แปนก็ไม่โทษใครนะแปนผิดเองด้วย จนแบบมีปัญหาบางอย่างกับอาจารย์ทีแรกพ่อด่า แต่พอเข้าใจบอกออกมาเรียนเองเหอะไม่เป็นไร จนวันนี้แปนเรียนมอเปิดจนปีสี่แล้วค่ะ 
 
จะว่าไปชีวิตแปนมันดราม่านะคือเหมือนพระเอกการ์ตูนญี่ปุ่นบางเรื่อง ห่วย ทำอะไรไม่ดี คนไม่พอใจ นารูโตะเงี้ยเป๊ะมาก แล้วคือทุกวันนี้มีเพื่อนดีๆเยอะนะ ทั้งพี่ๆน้องๆแฟนXjapan   Lunasea แล้วก็เจร๊อกอีกหลายๆวง
น้องๆพี่ๆ คอสเพลย์    ทำงานวงการภาษาญี่ปุ่น  ครูสอนดนตรี ผู้ใหญ่ที่เคารพนับถือกัน รวมถึงเพื่อนดีๆจากที่ มน.หลายคน   อีกอย่างXjapan ทำให้แปนรักษาแผลในใจนะไอ้เรื่องคนด่าเรื่องแต่งตัวเอยอะไรเอย
 
 
แปนกล้าจะเป็นตัวของตัวเอง และมีความสุขที่ได้ทำนะ ทั้งแต่งตัวแรงๆบ้าง ทั้งคอสเพลย์บ้าง เพื่อนหลายคนที่เตือนๆกัน ไม่รู้เขาเป็นยังไงบ้างตอนนี้ บางคนมีลูกมีสามี ชีวิตแย่ๆก็มี  อารมณ์แบบเด็กบ้านนอกธรรมดาๆแบบแปน ได้เจออะไรที่มีค่าแบบทุกวันนี้มันคุ้มนะ คุ้มมาก ออกแนวสะใจอดีตด้วยเจอแต่อะไรแย่ๆ ในที่สุดแปนก็ทำมันได้
 
 
 
อยากกล่าวขอบคุณหลายๆคนแต่ก็เกรงว่าจะตกหล่นไป^  ^
 

 
 

Comment

Comment:

Tweet